Hallo allemaal… even een inleidend woord.

Eindelijk heb ik een manier gevonden om mijn gedichten
en verhalen met anderen te delen!
Schrijven was al vanaf mijn jeugd een hobby van mij.
Ik kreeg mijn eerste typmachine toen ik 8 jaar was…
Inmiddels ben ik meer dan 3 decennia verder
en schrijven is nog steeds mijn passie.

Ik heb dagboeken volgeschreven,
dozen vol brieven van vrienden en vriendinnen heb ik bewaard
en ik koester ze als een ware schat.
Ze zijn de spiegel van mijn leven.
Ik ben door dalen en over bergen gegaan
en heb geleerd door vallen en opstaan.
Maar alle fijne en droevige dingen die ik heb meegemaakt
hebben me gemaakt tot de persoon die ik nu ben.
Een zelfbewuste vrouw die met beide benen
stevig op de grond staat,
met aan mijn zijde een schat van een man
en een lieve dochter.
Zij zijn de grootste inspiratiebron voor mij.
Door hen heb ik geleerd van mijn hobby
een ware deugd te maken…
Van mijn familie krijg ik ook alle steun
en stimulans die ik me maar wensen kan!

Ik schrijf wat ik maar kan, gedichten, kinderverhalen,
columns; noem maar op…
En dan eindelijk mijn eigen site waar ik mijn ei kwijt kan:
HEERLIJK!
Om te beginnen een inleidend gedicht…

Zwemmend in de Woordenstroom…

Zoals water begon
het te stromen en ik
wilde zwemmen
zo snel als ik kon.
Ik wilde schrijven
in de woordenstroom
die als in een droom
boven kwam drijven;
vreemd hoe het begon…

Schrijver: xa9 Liesbeth.

Dit is dus waar het me om gaat…
Ik wil me uiten in mijn gedichten;
gevoelens verwoorden.
Als je je gevoelens opschrijft
in dichtvorm is dat zo mooi.
En je houdt jezelf ook wel een soort spiegel voor…
Dit gedicht verwoordt hoe ik in de ban
van het dichten kwam.

Ik hoop dat jullie, als bezoeker/gast er net zoveel
plezier aan beleven als ik…
Het zou leuk zijn om te reageren in mijn Gastenboek,
als je zomaar eens eenmalig langs komt ‘gesurft’…
(Dan krijg ik toch een indruk hoe men mijn site vindt.)

Binnenkort op huwelijksreis naar het Griekse eiland Zakynthos…

Dan ben ik jarig…

Lieve mensen…

Ik ga er definitief mee stoppen… Ik heb simpelweg de tijd niet meer om te loggen. Het was superleuk om te doen en ik ben dankbaar voor alle leuke, lieve mensen die ik heb leren kennen hierdoor en wil iedereen bedanken voor alle reacties op dit weblog en voor de trouwe bezoekers. Ook voor alle reacties op ons huwelijk in januari dit jaar en op onze huwelijksreis, die overigens superromantisch was… Als de tijd het toelaat zal ik zeker nog eens langs komen loggen. Maar dit is een keus die noodzakelijk is. Bedankt voor alles en het ga jullie goed.

Het is zover!

Onze huwelijksreis is bijna begonnen, we zijn druk met pakken en morgen liggen we aan het strand van Zakynthos! Zalig met mijn liefste genieten van zon, zee, strand en vooral elkaar natuurlijk…

Dus zie ik jullie weer over een week of twee, ondertussen wordt er fijn op ons huis en de hond gepast dus alles is geregeld.

Tot dan aan iedereen veel liefs en knuffels van Liesbeth en Peter.

(Het is wel wennen die nieuwe weblog-omgeving zeg…pfft!)

Liefs, Liesbeth.

Ik heb al veel geschrevenen vraag me af: ‘Heb ik talent?Is het me gegevenom te beschrijven wie ik benof wat ik wil zijn?’

Groot… klein…
Anoniem of beroemd…

Zal mijn naam ooit worden genoemd
in een bundel met gedichten;
de weerspiegeling van mijn vele gezichten…?

De tijd zal het leren
en geduldig zal ik wachten
op de melding of de lezers
mij bejubelden of uitlachten…

Schrijfster: xa9 Liesbeth. 5-6-2006

Aangezien het goede leven bij Peter nu toch zijn lichamelijke tol begint te eisen in de vorm van overtollige kilootjes vanwege het gezellige eten en drinken heb ik een andere weblog opgestart om mezelf op te peppen om 15 kilo af te vallen.

Misschien kunnen op die web-log mede-lijners ook hun ei kwijt, in de vorm van tips, recepten, frustraties en dergelijke. Afvallen is niet gemakkelijk. Ik kamp al zowat mijn hele leven met de kilo’s… Niet dat ik nu hartstikke dik ben maar 15 kilo is toch 3 confectiematen meer in kleding.

Dus Peter leerde mij als een slank vrouwtje kennen en nu
ben ik zijn “Rubens”-vrouw zoals hij mij liefkozend noemt.
Hij heeft er geen problemen mee, maar ik ben het zelf spuugzat.
Ik heb een gewicht bereikt dat ik nog nooit heb gewogen
en nu was de maat vol; letterlijk en figuurlijk.
Er moet AKTIE worden ondernomen… en snel!

Zijn jullie nieuwsgierig geworden?

Klik dan op de weegschaal en je komt vanzelf op mijn andere log terecht.

Mijn computer is kapot, dus zet ik er een paaslogje op vanaf de computer bij mijn lieve zus, waar we heerlijk onze paasbrunch hebben gehouden…Met gevulde maag zit ik dit logje te typen…

Ik ben voorlopig dus niet bereikbaar op mijn web-log maar wil iedereen een vrolijk Paasfeest wensen.

Ik wil schrijven… over vanalles en nog wat. Het onbeschreven blad nodigt tot zoveel uit maar ik wil zoveel tegelijk dat ik nooit weet waar ik moet beginnen. Als ik begonnen ben weet ik niet meer waar te stoppen. Dagelijks worstel ik met zoveel dingen die moeten, en waar ik vaak geen zin in heb. Er zijn altijd weer dingen die voorkomen dat ik ga schrijven. Je verplichtingen eisen hoge tol.
Wil je vooruit komen in dit leven, tja… dan zul je er wat voor moeten doen.

Je hobby’s schieten er bij in. Dat ervaar ik maar al te goed. Het webloggen is teveel…
Maar dat is oud nieuws. Ik wil schrijven over dat wat ik zie en ervaar en voel.
Ik wil ook wel eens gewoon schrijven, niet in dichtvorm.

Over hoe ik me voel als ik buiten kijk en zie dat de planten eindelijk in de knop staan, op openbarsten… de natuur die de zonnestralen met open armen verwelkomt. De merels die weer in alle vroegte van de ochtend hun mooiste lied zingen op de daken en ‘s avonds afscheid nemen van de dag op dat zelfde dak… Ik voel de lente in mijn lichaam en ben ongedurig. Ik wil zoveel tegelijk.
Niet dat ik niet tevreden ben met mijn leven maar gewoon… je kent dat wel. Zo’n gevoel dat je eigenlijk niet echt plaatsen kan. Wat zou het zijn? Onrust, drang naar iets waar je geen naam voor weet? Net zoals een soort verliefdheid, maar dan niet op een persoon, maar gewoon op het leven.

Ik sprak vandaag met een man van 83 jaar die altijd vaste bezoeker is van de bibliotheek waar ik werk, en ik raak altijd met hem aan de praat. Hij komt met zijn scootmobiel altijd zijn krantje lezen in de namiddag, en treft er wat leeftijdsgenoten… zij het ietwat jonger dan hij. Maar je geeft hem geen 83 jaar hoor, hooguit voorin in de 70… Hij spreekt altijd vol liefde over zijn vrouw, die om 17.30 uur het eten op tafel heeft staan en dat hij dan van de ‘bazin’ thuis moet zijn, grappend maar met zoveel liefde in zijn ogen voor haar. En trots vertelt hij dan dat ze al 53 jaar getrouwd zijn en dat hij nog steeds even verliefd op zijn vrouw is als op de dag toen hij haar ontmoette… en hij meent het ook. Voorzichtig vraagt hij dan naar mijn leeftijd, die ik hem eerlijk opbiecht. Met als commentaar: ‘Maar kind, dan ben je nog een jong bloemetje!… Maar ben je ook gelukkig en tevreden?’… Ik stel hem gerust en antwoord met een “Jazeker!” Hij beaamt dan blij dat dat het belangrijkste is, dat je maar tevreden bent met je leven en je partner en dat je gezond bent…
En dan keert hij zijn scootmobiel en rijdt tevreden zwaaiend met een vrolijk “Tot morgen he, meisje!” naar huis… naar de soep, de aardappelen, de groenten, zijn stuk vlees… en het toetje, niet te vergeten… de oerhollandse maaltijd, bereidt met liefde door zijn vrouw, die op hem wacht. Zelfde tijd, zelfde ritueel…

Ik moet dan altijd denken aan het liedje uit een van de one-man-shows van Toon Hermans…
“Cafxe9 Biljart’ over die twee oude vrienden die altijd op dezelfde dag een potje biljarten tot een van hen komt te overlijden en het gemis van zijn biljartvriend… zo droevig, triest en zo waar…

Ik besef dan maar weer eens dat het leven zonder liefde niks is, van wie je ze ook krijgt…
Liefde is de sleutel tot tevredenheid, en elke keer dat die lieve man de bibliotheek verlaat met een brede glimlach op zijn gezicht en met die pretoogjes, weet ik dat het zo hoort te zijn…
Dat is het leven… tevreden zijn met wat je hebt.

Gelukkig behoor ik ook tot deze mensen, ik ben tevreden, ik ben gelukkig en gezond.

De les van deze wijze, vrolijke, oude lieve man, maakt dat ik me goed voel en daar ben ik hem elke keer dat ik hem gesproken heb weer dankbaar voor…

En als ik net zo oud als hem mag worden met die levensinstelling dan heb ik nog tijd genoeg voor al mijn hobby’s… ik moet er alleen tijd voor maken en me niet voorbij laten racen door de beslommeringen van alledag. Daar is het leven te kort voor.

Gisteren was het Winterjasconcert zoals jullie in mijn vorige log konden lezen.Het was een persoonlijke overwinning op mijn durf.Met knikkende knietjes mijn 1e gedicht voorgedragen; Blinde Vlucht.Het werd met luid applaus ontvangen, dat was wel een kick hoor!

Een uurtje later moest ik het 2e gedicht voordragen; Strik van Glas.
Ook dat werd met luid applaus ontvangen en naderhand kreeg ik van veel
mensen lovende kritieken. Dus toen geloofde ik pas echt dat ik mooie
gedichten schrijf. De mede-dichters die ook voordroegen uit eigen werk
waren ook vol lof over mijn werk. Zij waren trouwens ook heel erg goed!
Dus al met al was het een onvergetelijke dag geworden
met een triomf op mezelf.

Maar nu het volgende: Ik ga een logstop inlassen
want het wordt me echt teveel allemaal.
Jullie merken het vast wel, ik bezoek bijna niemands web-logs;
en niet omdat ik niet wil maar simpelweg omdat ik geen tijd heb.
Ik heb zoveel dingen te doen,
ik werk veel extra de laatste tijd
en mijn huishouding, daarnaast zijn we
alledrie ziek geweest… (wie niet?)
dus er is ook een hoop werk blijven liggen
wat toch ook gedaan moet worden.
Dus ik neem voorlopig afscheid van het webloggen
en ik meld me weer als ik er klaar voor ben.
Bedankt voor jullie lieve en leuke reacties
en jullie trouwe bezoekjes…
Het betekent ontzettend veel voor mij.

Liesbeth is dus even “out of order”…

Het is bijna zover; morgen mag ik mijn dichterstalent voordragen…

In het kader van de boekenweek lever ik mijn bijdrageaan de aktiviteit die plaats vindt op de Markt in Venlo voor het Stadhuis waar ik bijna 2 maanden geleden in het huwelijk trad met mijn lieve Peter.Nu mag ik er dan mijn dichtkunsten vertonen. Hopelijk gaat het goed.Hier de afbeelding van de flyers die we uitgedeeld hebben…Ik ga de volgende gedichten voordragen n.a.v. de poll die ik enkele weken geleden had geplaatst:

Gedicht 1:

Blinde Vlucht

De vlinder vliegt onwetend
met gekleurde vleugels
als een paard zonder teugels
vrij en ongeketend
de hemel tegemoet.

Onbewust van schoonheid
noch van broosheid
zit hij op bloemen te pronken
voert zichzelf dronken;
nectar in overvloed.

Blind, onbesuisd
raakt hij juist
in een dartele vlucht
door zwoele avondlucht
dodelijk verstrikt in
het web van de spin.

De eindbestemming van de vlinder
wordt het vertrekpunt van een verslinder.

Gedicht 2:

Strik van Glas

Dauwdruppels glinsteren op het gras…
Mijn adem komt dampend uit mijn longen
in een nieuwe dag terecht vol frisse lucht.
Heel even heb ik de gedachte verdrongen
aan jou; gevangen in een strik van glas.

Hoe ik de tranen van je wangen streek;
zo helder als schitterend kristal.
Huilend, snikkend, een diepe zucht
Ik brak de glazen strik van de val
waar je niet uit te komen leek.

Terugblikkend verder varend vergeet
je moeilijk de slechte dingen die staan
geschreven in het register van je brein.

Zeil in volle wind naar de toekomst, je weet:
Voor alles is een tijd van komen en gaan…
Wat gisteren was, zal vandaag niet meer zijn.

Ik hoop dat het goed mag gaan. Wordt vervolgd.

Een echte Mandala-tekeningis een cirkel; ontsprongen vanuit een middelpunt van je ziel. Je diepste gevoelens; zij weerspiegelen op een vel papier wat je voelt, alles wat jouwpersoon ziet en ervaart, je baart iets prachtigs… Als de geboorte van een groot geheel vanuit jouwbinnenste ‘ik’… Met als resultaat; ‘t is gewoonwegheel erg prachtig; verbluffend mooi… als ademlooskijk je ineens naar jezelf… De put van je ziel…Het eerste wat je aan deze tekening opviel is:Jouw zelfontworpen, eigen gekweekte gevoelgevormd en gevangen in het allermooiste lijnen-en-kleurenspel… Dit is jouweigen, zeldzame, unieke levensbloem… het is je Zielenroos.